TOUCHDOWN
EEN SUCCES-STORY
-ivm privacy van 1 van de betrokkene, is haar naam gefingeerd-
08 maart 2004
Zondagavond nog rustig tv gekeken, zonder te weten wat mij boven mijn hoofd hing. Rond twee uur 's nachts word ik wakker van wat ik denk dat het weer die irritante harde buiken zijn.
Nou, gewoon weer gaan slapen, morgen vroeg eruit. Half drie weer die ellende en ik hoor Jaimee, dus even naar beneden strompelen. Halverwege de trap puffen. Bij Jaimee eerst even puffen. Toch voor de zekerheid 'timen' om de hoeveel minuten ze nu komen.
5 minuten. Dat is toch wel snel op elkaar, niet? Moet ik nu bellen? Eerst even puffen....
....Maar goed, dit is het dus. Ziekenhuis bellen. Ondertussen is het 4 uur. Snel naar boven, want wie had dat nu verwacht? Ik niet, de tas moet nog ingepakt. Tijdens de rit op de trap, Oma Sein bellen voor Jaimee en maar weer puffen. Wow, bijna niet te houden! Tijdens een wee Tjep wekken. Hij mompelt iets van moe en dat ik maar op de fiets moet gaan. Amai, mannen kunnen toch vast slapen! De tas is niet te vinden en ik weet opeens niet meer wat ik allemaal mee moet nemen en de weeën volgen elkaar in razend tempo op. Oma Sein is gearriveerd. Ik moet nog even naar de wc en daar gebeurt het. Persdrang!
Tjep (inmiddels wakker en aangekleed) belt naar het ziekenhuis, ik moet op bed liggen en de verloskundige is ingelicht. Het ziekenhuis zou ik nooit meer redden. Het is half 5. Op bed breken de vliezen en komen de persweeën goed op gang. De eerste weet ik weg te puffen, al roepende: WAAR BLIJFT DIE MUTS!
De tweede moet ik iets mee persen, maar weet het verder in te houden. Tjep gaat kijken of de verloskundige al komt. Ondertussen bid ik dat de volgende wee even op zich laat wachten... Helaas, die komt meedogenloos. Angstig kijk ik naar Oma Sein. Zij (tot nu toe lichtelijk in paniek) wordt de rustheid zelve.
Van haar moet ik de natuur volgen. Het zal allemaal goed komen. Ik lever mij over aan de goden en Oma Sein.
Na een paar minuutjes wordt Feline geboren. Ook weer zo'n prachtige meid als Jaimee. Ze ligt op mijn buik als Tjep komt zeggen dat de verloskundige er is en hij valt bijna flauw van verbazing. Het is ook zo razend snel gegaan.
De tijd: 4.50 uur.
De held van de dag: Oma Sein.
Ik ben trots op je!