Op 16 november 1999 was ik 7 maanden zwanger en kreeg ik te horen dat mijn roze wolk helemaal niet zo roze was.
Dagen van onderzoeken volgden. Je bent daar zo druk mee, dat je eigenlijk geen tijd hebt om er bij stil te staan. Maar het besef kwam als een dolksteek. Er was iets grandioos mis, naar mate de onderzoeken vorderden, werd al snel duidelijk dat mijn kind niet zomaar ziek was. Die roze wolk was stiekem diepzwart.

10 december 1999
Ik heb alle soorten echo's gehad, een MRI-scan en een MR-scan. Conclusie: Het was goed mis met de hersentjes. Maar wat dat betekende voor mijn kind?
Niemand kon mij dat met zekerheid vertellen. Het was mogelijk dat er niets aan haar te zien zal zijn en dat ze 'normaal' opgroeit, maar het kon ook dat ze tijdens de bevalling zou overlijden, omdat ze misschien niet zelf zou kunnen ademhalen. Plus alles wat daar tussenin zit. Met deze ruime informatie moesten wij na gaan denken over het wel of niet ingrijpen tijdens complicaties.....
Pfffff, beslissen over een leven en dan ook nog het leven van je kind.
We hebben met veel mensen gepraat, maar uiteindelijk moet je zelf de beslissing nemen. Moeilijk, zo niet onmogelijk.

21 januari 2000.
Wij hebben deze dag geprikt voor de bevalling, omdat de gynaecoloog, de kinderarts en een goed stel verpleegkundigen aanwezig kunnen zijn.
08.00 uur. Ik meld mij met pyama en tandenborstel.
08.30 uur. Het infuus zit erin, ik lig al aardig zenuwachtig te worden.
09.00 uur. De vliezen worden gebroken.
10.00 uur. Ik geneer me diep als het een uur later nog stroomt.
11.00 uur. De emmer wordt voor de zoveelste keer gewisseld.
12.00 uur. Lunch-time. Ik heb grote honger en eet ook Tjep's eten op.
13.00 uur. Het schiet niet op. Infuus wordt een standje hoger gezet.
15.00 uur. Ik val warempel zo nu en dan in slaap. 'Ben heel relaxed.
16.00 uur. Infuus staat op gevaarlijk en dat merk ik....
16.30 uur. Het is niet meer te houden en ik wil aan de gang.
17.30 uur. Ik mag!
18.10 uur. Jaimee komt met een beetje hulp van buitenaf op de wereld.
De kinderarts neemt haar meteen mee naar een kamertje er naast. Ik hoor maar niets. WAAROM HOOR IK NIETS?
Eindelijk komt de kinderarts met Jaimee terug, ze moest een beetje zuurstof hebben.
Ik krijg haar bij me met de mededeling dat ze over een kwartier op de couveuseafdeling verwacht wordt.
Ik hoor het al niet eens meer en zie alleen maar haar. Mijn meisje!

Jaimee werd bij mij weggehaald. Als ik klaar was, zouden ze mij naar de couveuse afdeling rijden. Ik kon niet wachten en het duurde natuurlijk ook veel te lang. Ondertussen zat ik maar met iedereen geintjes te maken. Duidelijk om de spanning te onderdrukken, want eenmaal een blik op mijn meisje in de couveuse en alles kwam los. Zo klein, zo teer en zo kwetsbaar tussen slangen en draadjes en piep-apparaten. Ik kon alleen maar huilen.
Volgens haar status was haar suikerspiegel en zuurstof in het bloed vrij laag. Ze prikten haar bloed voor en na elke voeding en dat was na een paar dagen duidelijk te zien. Jaimee heeft flink moeten vechten, maar de spiegels stegen gestaag. Al met al is het voor haar een goede start geweest. Zal het dan toch allemaal meevallen?
Helaas liet de eerste tegenslag niet lang op zich wachten. Jaimee heeft geen zuig- en slikreflex. Omdat zij niet op eigen kracht kon drinken, kreeg zij een neussonde voor haar voeding. NOG een draadje erbij....
De eerste nacht verliep rustig.

29 januari 2000
Om een lang ziekenhuisverhaal kort te maken: na vele ups and down en crisis na crisis te hebben overleefd, mag Jaimee naar huis.
Met tassen vol medicijnen, de belofte dat we ECHT met haar komen als we ook maar iets niet vertrouwden en een laatste gesprek dat we er niet al te veel op kunnen vertrouwen dat Jamesje oud gaat worden.
En toch zijn we dolblij dat ze eindelijk naar huis mag!

Vervolg