Ja, en dan?

Na een periode van regelen en veel aanloop, komt dan toch het moment dat je de deur moet openen naar 'de Grote Leegte'.
Het lege bed, de lege rolstoel, de leegte in je hart. Opeens heb je zeëen van tijd, want je hoeft niets meer. Je leven lijkt zinloos en de eerste tijd zoek je naar een reden om door te gaan. Terwijl het antwoord op je schoot zit.
Zonder Feline zou ik nog steeds sudderen in de pijn van het verleden.

De eerste weken hebben we genoten van de vrije tijd.
Uitslapen op zondag, want de voeding van 08.00 uur hoeft niet meer.
Opeens begint de avond al om 20.00 uur wanneer Fee op bed ligt.
Het gemak waarmee je een weekendje weg kan gaan.
En je tegerlijkertijd vreselijk schuldig voelen. Een mens zit maar raar in elkaar. We hebben het schuldgevoel 3 maanden de tijd gegeven om te vreten aan ons geweten en dan moet het klaar zijn. Dat werkt.

Feline gaat alweer snel naar de opvang en dan zit je alleen thuis, met je verdriet.
Ik log stiekem in op het werk, kan het niet laten. Ik moet iets om handen hebben en werk is altijd al een afleiding voor mij geweest. Een plek om alles even te vergeten, 'gewoon' zijn tussen 'gewone' mensen. Geen gehandicapt kind, geen zorg, even helemaal niets. Binnen twee maanden zit ik alweer fulltime op kantoor en dat werkt toch het best. Tenminste voor mij.
Het verdriet is er natuurlijk nog in alle heftigheid, 's avonds in bed.

En dan natuurlijk al die eerste speciale dagen.
Kerst, Nieuwjaar, 2007 waar ze geen minuut deelgenoot meer van is, haar verjaardag, mijn verjaardag........pfffff. Dat was weer heftig.

Het huis staat vol met aangepaste spullen in bruikleen en al gauw krijgen we brieven met 'wij hebben het bericht van het overlijden van Jaimee ontvangen', 'zij heeft een bed/statafel/rolstoel/parkeerkaart, enz. enz. welke retour moet', 'neem de tijd', 'blablabla'.
Het liefst hou ik haar kamer de komende 100 jaar intact, maar wij hebben die keus niet. We nemen ter compensatie wèl onze tijd.
In maart denk ik klaar te zijn voor het eerste voorwerp, het speciale matras met al die makkelijke kussentjes. Maar al tijdens het maken van de afspraak stromen de tranen over mijn wangen. Ik wil dit nog helemaal niet!
Prompt een week later krijgen we een koper voor de aangepaste auto en ook dit item gaat met pijn in ons hart uit ons leven. Gelukkig hebben we de rolstoel en het bed nog. We nemen weer onze tijd.

24 maart is dan weer een goeie dag. We gaan een boompje planten voor Jamesje. In Zeeland. Op een dijkje. Speciaal voor kinderen die overleden zijn aan een stofwisselingsziekte.
Feline heeft een mooi doosje waar ze mooie steentjes instopt die voor het boompje zijn. We gaan er regelmatig heen.

18 mei wordt de rolstoel opgehaald. Die was zo helemaal van Jay, dus ik verwacht een pijnlijk afscheid. Ik krijg gelijk.
05 juni is het bed aan de beurt en die laat niet alleen een lege plek in je hart achter, maar ook een hele grote, kale hoek. En dat is naar. We storten ons op een metamorfose en binnen een week ziet het eruit als kantoor annex speelkamer, maar blijft voor altijd Jaimee's kamer.

13 juni wordt Renee geboren en het is dubbel genieten in een dubbele tijd.

In september gaan de meiden naar de opvang, is mijn verlof voorbij en lijkt het erop dat we de draad gevonden en opgepakt hebben. En dat is logisch voor de meeste mensen, want het is al zo lang geleden. Wij beseffen dat en gedragen ons als uitgerouwde ouders. Het vergt wel de nodige energie en nu we naar 'Een Jaar Na Dato' toegaan, lig ik tegen de avond gesloopt op de bank. Misschien is het verstandig om dan vrij te nemen.