November 2008

Het is nu bijna 2 jaar geleden en om nou te zeggen dat het minder pijnlijk is..... Niet dat ik er als een wrak bijloop, maar het voelt als was het gisteren. Je leert ermee omgaan, dat wel. Het wordt een deel van je leven, het hoort er nou eenmaal bij. Er zijn goeie periodes en slechte en het enige zichtbare verschil is dat ik in goeie periodes heel luchtig over Jamesje kan praten en in de slechte alle mogelijke vragen/opmerkingen/situaties zo veel mogelijk probeer te ontwijken.

Het meest pijnlijke is het feit dat er steeds meer mensen in je omgeving zijn die Jaimee niet kennen. Gewoon omdat ze haar nooit hebben meegemaakt. En dat is best gek. Er zijn er ook een paar die haar voor het gemak maar vergeten, of misschien wel uit angst voor mijn verdriet, ik weet het niet. Interesseert mij ook weinig. Maar dat fenomeen is nieuw.

Anyway, life goes on en die van ons ook. Haar kamer beneden is al helemaal omgeturnd als kantoor/speelkamer. Alle muren hebben een andere kleur en zelfs de vloer is vervangen. Het enige waar je nog aan kan zien dat het Jaimee's slaapkamer was, is een haakje in het plafond waar in de zomer haar klambu aanhing. Hij was er al uitgehaald, maar moest direkt weer terug.
Ja kom nou, het gaatje in de muur waar het zuurstofslangetje doorheen kwam, is dichtgeplamuurd en dat greep mij ook al naar de keel.
Haakje blijft. Punt. Hetzelfde geldt voor het lijstje met belangrijke telefoonnummers aan de binnenkant van het keukenkastje of bepaalde contactpersonen in mijn adressenbestand.
Lidmaatschap BOSK, ook zoiets.
Schijnbaar onbeduidende details, maar toch.........

Het is weer bijna zover.
En heb ook dit jaar voor de zekerheid een weekje vrij genomen.