SCHOOL
Jaimee ging al vanaf haar tweede naar 'school'. Ze begon op Dikkie Dik, een medisch kinderdagverblijf. Niet lang nadat ze er begon, werd Dikkie Dik uitgebreid met een extra locatie aan de andere kant van de stad, Dribbel. Hier kreeg zij ook fysiotherapie. Hoewel Jaimee goed op haar plaats was op Dribbel, werd ze toen ze bijna 4 werd, toch een beetje 'te groot' voor de groep. We werden gewezen op 'Calimero', een dagverblijf voor verstandelijk gehandicapte kinderen. We besloten er een kijkje te nemen.
Ik herinner mij nog de drang om naar buiten te rennen.
De aanblik van rolstoelen en sta-tafels, tilliften en hoge bedden met tralies, benauwde mij enorm. Ongeveer 40 kinderen van 2 tot 18 jaar zijn daar verdeeld over (toen nog) 6 groepen, gekeken naar leeftijd. Jaimee zou op de startersgroep 'Snoopy' beginnen. Een groepje met zeven kwetsbare kindertjes tot ongeveer 6/7 jaar. Het is normaal dat een ouder de eerste dag meekomt. Wat was dat wennen. Vòòr Calimero was Jaimee de enige gehandicapte in mijn leven, hier zaten er zo zes om mij heen. En allemaal op het niveau van Jaimee. Die avond zijn Jaimee en ik vroeg gaan slapen. Uitgeput van alle indrukken.

CALIMERO
Calimero werd een verademing. Jaimee kreeg alles wat goed voor haar was: Zorg, aandacht, fysiotherapie, muziektherapie. Ze probeerden één keer per week te zwemmen in het interne bad van zo'n 32º. En als er geen zwemmen was, dan gingen ze snoezelen of met een klein groepje Sherbornen. (In het kort: kinderen proberen zich bewust te maken van hun lichaam)
Verder kreeg ze zorg en aandacht, of had ik dat al genoemd?

Deze groepsfoto is in februari 2005 gemaakt. Jaimee zit helemaal links op schoot bij Marijke. Verder zie je Bas en Marien, Chimène, Chantal, Aïcha en Juf Carla.

Als je in een groep zit met kwetsbare kinderen, is de kans groot dat er kinderen overlijden. In de korte tijd dat Jaimee daar was, was ze toch al de derde die overleed. Het zet je direct weer met beide benen op de grond en je realiseert je eens te meer wat een kostbaar en bovenal breekbaar pakketje je onder je hoede hebt gekregen. En denk je eens in wat het doet met de juffen, want ook zij voelen een groot verlies als één van 'hun' kinderen er opeens niet meer is. Daarom draag ik ze nog altijd een warm hart toe en blijf ik ze de rest van mijn leven dankbaar voor de tijd en liefde die ze 3 jaar lang aan Jaimee hebben gegeven.