Het is erg vroeg in de ochtend als ik onrustig wakker word en volgens mij weeën heb.
Dat is 2 weken te vroeg, maar aangezien ik 7 weken geleden 3 dagen in het ziekenhuis heb gelegen voor hetzelfde (en een gevalletje Overtoom van zo'n 3 jaar geleden), neem ik geen risico en bel het ziekenhuis. Zij denken er gelukkig net zo over.
Opgetrommeld vriendinnetje neemt een slapende Feline mee en off we go.
Al in de auto nemen de weeën af en in het ziekenhuis zij ze helemaal weg. Maar ja, ik loop al een week of drie met zwangerschaps-ischias rond en ben het goed zat. Ik pols voorzichtig bij de verpleging hoe er gedacht wordt over 'de boel versnellen' en 'even de natuur een klein handje helpen'. En ach, 13 dagen, dat zijn nog geen twee weken, toch?
Nog die middag gaan we met Renee naar huis!
De Ischias is weg en ik voel mij geweldig goed.
Renee is een schatje en is 1 kop met Feline. Ook weer zo'n bos zwart haar. Automatisch dwalen mijn ogen naar de foto van Jay, was ze er maar bij. Niet aan denken nu.

2 dagen later lig ik plat op mijn rug met vijf kilo pijnstillers binnen handbereik en een stok om de hulptroepen te laten weten dat ik iets nodig heb. Ik kan helemaal niets! En al helemaal niet voor Renee zorgen. Ik kijk maar eens wat naar het plafond en prop eens wat ontbijtkoek naar binnen. Je valt er lekker van af, dat dan weer wel.

Het duurt een aantal dagen voor ik mij iets kan bewegen. Het is verbazend hoe snel je haar zich aanpast aan zijn omgeving. Het zal minstens een volle week duren voor ik die scheiding op mijn achterhoofd rechtgetrokken heb.